Ontmoeten en groeten: Sophie Hannah

Boekpresentatie


Wat een feest. Gisteren presenteerde The House of Books samen met het AD het nieuwste boek van Sophie Hannah: Heb jij haar gezien? (Did you see Melody?). Op de twaalfde verdieping van Central Post te Rotterdam werden we, onder een waanzinnig uitzicht, ontvangen met koffie, thee, heerlijke brownies en muffins. Wat het voor mij extra feestelijk maakte was dat ik mijn twee kaartjes gewonnen had bij The House of Books, waarvoor mijn hartelijk dank.

Voordracht


Het bleef niet bij thee en taartjes. Al gauw kregen we onder leiding van Janneke Siebelink, Founder & Editor-in-Chief boeken lees.bol.com, een gevarieerd programma voorgeschoteld. Inge Ipenburg, Nederlands actrice en auteur, beet het spits af met een voordracht uit Heb jij haar gezien? en wakkerde hiermee onze nieuwsgierigheid nog verder aan. Op het puntje van mijn stoel heb ik geluisterd naar de woorden die Inge vakkundig en met veel karakter het publiek in stuurde. Wat mij betreft had ze het hele boek mogen voorlezen, zij het niet dat ik ook zat te popelen om het interview met Sophie Hannah zelf.

Mysterie in het alledaagse leven


Dat Sophie Hannah haar hand niet omdraait voor een interview werd al gauw duidelijk. Met humor, serieuze overpeinzingen en een aantal anekdotes sleepte ze ons mee in de wereld van spanning en mysterie. Een goed plot bestaat uit perfecte simpliciteit volgens Hannah. Een mooi voorbeeld hiervan vindt ze Moord op de Oriënt Express van Agatha Christie, onlangs nog verfilmd met een fantastische cast. Zelf haalt zij haar mysterie uit elke dag. Je ziet op straat iemand lopen die je een bepaalde blik toewerpt en je hersens beginnen te kraken. Heb ik iets tussen mijn tanden? Keek hij wel naar mij? Waarom keek hij? Wanhopig peins je over het antwoord, maar zoals zoveel dingen in het leven zal dit een mysterie blijven. Dat is ook de reden waarom thrillers zo populair zijn. Je krijgt een mysterie voorgeschoteld en aan het einde is alles opgelost.

Muzikale compositie


Volgens Hannah is het schrijven van een boek te vergelijken met een muzikale compositie. Je hebt een bepaalde structuur nodig, om er een goed boek van te maken. Je hebt notenbalken en maatverdelingen die je vastlegt. In haar geval een droog uitgeschreven plot van ongeveer 100 pagina’s verdeeld over de hoofdstukken. Zodra dat vastligt gaat ze schrijven. Omdat alles al klaar staat hoeft ze niet meer na te denken over de route die ze wil volgen, maar kan ze zich volledig concentreren op het mooi neerzetten van haar karakters in een elegante tekst. Hannah geeft aan dat ze pas gaat schrijven als ze van tevoren weet dat het een goed verhaal is. Dit in tegenstelling tot andere schrijvers, die zweren bij het zich laten verrassen door het verhaal. Overigens zijn beide methoden even goed en hangt het van je eigen stijl af welke je hanteert.

De Schaal van het kwaad


Isa Maron, auteur, schrijfcoach en lid van het Moordwijven collectief, maakte ons bekend met De Schaal van het Kwaad, ontwikkeld door Dr. Michael Stone. Een index van 22 gradaties van kwaad. Ter illustratie de twee uitersten: Moord uit zelfverdediging versus Sadistische Lustmoord. Maron is gefascineerd door geweld tegen vrouwen. Ze stelt ons dan ook de vraag of het mogelijk is dat mannen bang zijn voor vrouwen, dat ze uitslaan uit angst om nutteloos te blijken? Vrouwen zijn overigens niet geheel buiten de scope. Er zijn genoeg gevallen bekend van dames die geweld gebruiken. Zoals bijvoorbeeld de dame die haar kinderen om het leven bracht, omdat haar vriend het uitmaakte met als reden dat hij geen kinderen wilde. Ze gaf ons nog een overpeinzing mee voor thuis. Wat gebeurt er met De Schaal van het Kwaad als er alleen nog maar vrouwen op de wereld leven?

100% goed of 100% kwaad bestaat niet


Met de vraag van Maron vers in het achterhoofd was het tijd voor de paneldiscussie, tussen Inge Ipenburg, Simone van der Vlugt, thriller auteur, en Sophie Hannah. Wat maakt vrouwen nu zo goed in het schrijven van thrillers en hebben wij een voorkeur voor vrouwelijke of mannelijke schrijvers? Het publiek was redelijk unaniem, dat dit niet zou uitmaken. Grappig detail is wel dat de boeken die door het panel genoemd werden als goede thrillers, vooral afkomstig waren van mannelijke auteurs, zoals onder andere mijn favoriet Stephen Kings Misery. Inge Ipenburg geeft aan dat een goede slechterik vele malen interessanter is dan bijvoorbeeld het meisje van hiernaast. Ze vermoedt dat thrillerschrijfsters vaak verboden gedachten hebben die ze in hun werk kwijt kunnen. Meisjes worden over het algemeen opgevoed met de notie dat ze lief en behulpzaam moeten zijn. In hun fantasie kunnen ze dan alle onderdrukte gevoelens uitleven. Hannah vult aan dat de meeste problemen vanuit een thuissituatie ontstaan, overheersende ouders, onderdrukkende partners en noem maar op. In een goede thriller heb je dan ook een protagonist die niet alleen goed is, maar ook zijn foutjes heeft en een antagonist die niet alleen pure eviI is. Haar voorkeur gaat daarnaast uit naar boeken die niet voorspelbaar zijn. Als voorbeeld van voorspelbaarheid noemt ze boeken over drugskartels. De baas wil het grootste kartel hebben, dus sneuvelen er wat tegenstanders. 

Wens voor de toekomst


Als wens voor de toekomst spreekt Hannah uit dat de nieuwe generaties vaker een boek oppakken en zich laten meeslepen in het verhaal. Ipenburg vult dit aan met de wens dat we verhalen blijven vertellen en onze fantasie blijven stimuleren. Simone van der Vlugt geeft aan dat niet iedereen begiftigd is met het leesvirus, maar dat we vooral moeten focussen op die groep die dat wel is. 

Oude en nieuwe vrienden

Met ons hoofd vol thrillers is het tijd om met een hapje en drankje verder te discussiëren. Tussen het bittergarnituur en de wijn door werden we ook nog vergast op een rondleiding op de redactie van De Nederlandse Persgroep. Het beeld dat ik bij een redactie heb blijkt totaal anders te zijn dan de werkelijkheid. Hier geen stoffige muffe kantoortjes met rinkelende telefoons en schreeuwende bazen (ok het was zondag dus veel mensen werkten thuis, 24/7 leven in de brouwerij), maar een ruime kantoortuin in lichte kleuren. Geen hightech lichtborden met deadlines, maar gewoon a4-tjes aan de muur en notities gemaakt met felle markers. Op evenementen als dit kom je vaak oude bekenden tegen waar mee je kan bijpraten, maar je maakt ook nieuwe vrienden, dus na de rondleiding nog een klein hapje en een glas vocht alvorens ik met mijn gesigneerde boek weer huiswaarts keerde. Ik was al fan van Sophie Hannah, maar nu kan ze helemaal niet meer stuk. Wat een grappig, down-to-earth en zo gek als een deur wijf is dat.

Volg NR Soferet en geef een like!
Ontvang nieuwe blogs per email:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *